<\/p>\n\n\n\n
Et interdum acciderat, ut siquid in penetrali secreto nullo \nciterioris vitae ministro praesente paterfamilias uxori susurrasset in \naurem, velut Amphiarao referente aut Marcio, quondam vatibus inclitis, \npostridie disceret imperator. ideoque etiam parietes arcanorum soli \nconscii timebantur.<\/p>\n\n\n\n
Iis igitur est difficilius satis facere, qui se Latina scripta dicunt\n contemnere. in quibus hoc primum est in quo admirer, cur in gravissimis\n rebus non delectet eos sermo patrius, cum idem fabellas Latinas ad \nverbum e Graecis expressas non inviti legant. quis enim tam inimicus \npaene nomini Romano est, qui Ennii Medeam aut Antiopam Pacuvii spernat \naut reiciat, quod se isdem Euripidis fabulis delectari dicat, Latinas \nlitteras oderit?<\/p>\n\n\n\n
Exsistit autem hoc loco quaedam quaestio subdifficilis, num quando \namici novi, digni amicitia, veteribus sint anteponendi, ut equis vetulis\n teneros anteponere solemus. Indigna homine dubitatio! Non enim debent \nesse amicitiarum sicut aliarum rerum satietates; veterrima quaeque, ut \nea vina, quae vetustatem ferunt, esse debet suavissima; verumque illud \nest, quod dicitur, multos modios salis simul edendos esse, ut amicitiae \nmunus expletum sit.<\/p>\n\n\n\n
Inter haec Orfitus praefecti potestate regebat urbem aeternam ultra \nmodum delatae dignitatis sese efferens insolenter, vir quidem prudens et\n forensium negotiorum oppido gnarus, sed splendore liberalium \ndoctrinarum minus quam nobilem decuerat institutus, quo administrante \nseditiones sunt concitatae graves ob inopiam vini: huius avidis usibus \nvulgus intentum ad motus asperos excitatur et crebros.<\/p>\n\n\n\n
Et est admodum mirum videre plebem innumeram mentibus ardore quodam \ninfuso cum dimicationum curulium eventu pendentem. haec similiaque \nmemorabile nihil vel serium agi Romae permittunt. ergo redeundum ad \ntextum.<\/p>\n\n\n\n
His cognitis Gallus ut serpens adpetitus telo vel saxo iamque spes \nextremas opperiens et succurrens saluti suae quavis ratione colligi \nomnes iussit armatos et cum starent attoniti, districta dentium acie \nstridens adeste inquit viri fortes mihi periclitanti vobiscum.<\/p>\n\n\n\n
Harum trium sententiarum nulli prorsus assentior. Nec enim illa prima\n vera est, ut, quem ad modum in se quisque sit, sic in amicum sit \nanimatus. Quam multa enim, quae nostra causa numquam faceremus, facimus \ncausa amicorum! precari ab indigno, supplicare, tum acerbius in aliquem \ninvehi insectarique vehementius, quae in nostris rebus non satis \nhoneste, in amicorum fiunt honestissime; multaeque res sunt in quibus de\n suis commodis viri boni multa detrahunt detrahique patiuntur, ut iis \namici potius quam ipsi fruantur.<\/p>\n\n\n\n
Homines enim eruditos et sobrios ut infaustos et inutiles vitant, eo \nquoque accedente quod et nomenclatores adsueti haec et talia venditare, \nmercede accepta lucris quosdam et prandiis inserunt subditicios \nignobiles et obscuros.<\/p>\n\n\n\n
Quam ob rem cave Catoni anteponas ne istum quidem ipsum, quem Apollo,\n ut ais, sapientissimum iudicavit; huius enim facta, illius dicta \nlaudantur. De me autem, ut iam cum utroque vestrum loquar, sic habetote.<\/p>\n\n\n\n
Oportunum est, ut arbitror, explanare nunc causam, quae ad exitium \npraecipitem Aginatium inpulit iam inde a priscis maioribus nobilem, ut \nlocuta est pertinacior fama. nec enim super hoc ulla documentorum rata \nest fides.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Et interdum acciderat, ut siquid in penetrali secreto nullo citerioris vitae ministro praesente paterfamilias uxori susurrasset in aurem, velut Amphiarao referente aut Marcio, quondam vatibus inclitis, postridie disceret imperator. ideoque etiam parietes arcanorum soli conscii timebantur. Iis igitur est difficilius satis facere, qui se Latina scripta dicunt contemnere. in quibus hoc primum est in quo … <\/p>\n